تبليغاتX
ღ♥ღ مــــاهـــی قـــــرمــــز ღ♥ღ

ღ♥ღ مــــاهـــی قـــــرمــــز ღ♥ღ

وقتی ،نيستی ،نه خورشيدم نه فانوسم

بي تو هيچم، دارم هر لحظه مي پوسم

وقتی نيستی،همه داغون ،همه خسته

پيشه پاهام، تمامه دنيامون بسته

وقتی نيستی، همش بيتابه بارونم

سرگردنم، پريشونم، پريشونم

وقتی نيستی، نفس آبستنه مرگه

باغه عمرم ،چه بی باره ،چه بی برگه

شب به شب اسمت تويه ريتمه رويامه

اشکه ديرزمو لبخنه فردامه

زنده يا مرده پيرم يا جونم

بيتابت بودم و بيتابت ميمونم

باش تا باورم باشی

 تا بال و پرم باشی، بي تو از زندگی سيرم

باش تا گل کنه لحظه ،عشقت هستيه محضه

بي تو تشنه ميميرم

 

+نوشته شده در یکشنبه نهم تیر 1387ساعت1:2توسط دنــیــا | |

بي تو دنيا بر سرم آوار شد

 بين ما هر پنجره ديوار شد
 
درد ما در بودن ما ريشه داشت
رفتن و مردن علاج كار شد
 آنكه اول نوشدارو مي نمود
بر تن ما زهر نيش مار شد
 عيب از ما بود از ياران نبود
تا كه ياري يار شد بيزار شد
 عاقبت با حيله سوداگران
عشق هم كالاي هر بازار شد
 آب يكجا مانده ام دريا كجاست

مردم از بس زندگي تكرار شد




دل نوشته های من... مرسی از کیای عزیز که اجازه داد من از پست زیباش استفاده کنم
خوشحال می شه اگه بهش سر بزنید
 

+نوشته شده در چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387ساعت0:18توسط دنــیــا | |

نشستم کنارش , روی نیمکت سفید نیگام نکرد , نیگاش کردم یه دختر بچه پنج شیش ساله با موهای خرمایی و لبای قلوه ای
- سلام کوچولو ,
سرشو برگردوند و لبخند زد
- سلام ,
چشاش قهوه ای روشن بود , صاف و زلال , انگار با چشاش داشت می خندید
- خوبی ؟
سرشو بالا و پایین کرد
- اوهوممم
- تنها اومدی پارک ؟
دوباره خندید , صدای خندش مثل قلقلک گوشامو نوازش می داد
- نههه ... اوناشن .. دوستام ...
با انگشت وسط پارکو نشون داد نگاه کردم , دو تا بچه , یه دختر و یه پسر سوار تاب شده بودن و بازی میکردن
خیلی ساکت و بدون هیچ سر و صدایی با تعجب نگاش کردم
- پس تو چرا تنها نشستی ؟ نمی خوای بری تاب
بازی .
سرشو به چپ و راست تکون داد
- نه , من ازونا بزرگترم
ایندفه من خندیدم , اونقدر جدی حرف می زد که کنترل خنده برام مشکل بود با چشای درشت شدش نگام کرد و گفت :
- شما نمی رین بازی ؟
اینبار شدت خندم بیشتر شد , عجیب شیرین حرف می زد
- من ؟ من برم بازی ؟ من که از تو هم
بزرگترم که ,خودشو کشید کنارم و دست کوچیکشو گذاشت روی گونه ام , خیلی جدی نگام کرد
- نه , شما از ما سه تا هم کوچولوترین ,
خیلی ...
نتونستم بخندم , نگاهش میخکوبم کرد و دست سردش که روی گونه ام ثابت مونده بود نمی دونستم جواب این حرفشو چی بدم
- دلتون می خواد با دوستای من دوست بشین ,
دستشو برداشت و دوباره لبخند زد ,
- ناراحتتون کردم ؟
آب دهنمو قورت دادم و گفتم :
- نه ... اصلا , صداشون کن
از روی نیمکت پرید پایین و آروم گفت :
- بچه ها .. بیان
بچه ها از همون فاصله دور صدا رو شنیدن و
از روی تاب پریدن پایین
- راستی اسم تو چیه خانوم کوچولو ؟
برگشت و دوباره با یه حالت جدی توی چشام نگاه کرد و گفت :
- من اسم ندارم , ولی دوستام به من می گن
آهو...
گیج شده بودم , اسم ندارم ؟ خواستم یه سئوال دیگه ازش بپرسم که بچه ها از راه رسیدن
- سلام .. سلام
جوابشونو دادم :
- سلام
پسربچه لپای سرخ و چش و ابروی مشکی داشت و دختر کوچولوی همراهش موهای بلند خرمایی با چشای متعجب و آبی ,پسر بچه به آهو نگاه کرد و پرسید :
- این آقا دوستته آهو جون ؟
آهو سرشو تکون داد و در حالیکه با دست پسرک رو نشون می داد گفت :
- این اسمش مانیه , چار سالشه , دو ساله که مرده , توی یه تصادف رانندگی , اینم نسیمه , اممم ... , پنج سالشه , سه روزه که مرده , ... ,
باباش ... باباش ... ( نسیم با دستای کوچیکش صورتشو گرفت و به شدت گریه کرد )
نمی تونستم تکون بخورم , خشکم زده بود صدای ضربان تند قلبمو به وضوح می شنیدم و همینطور صدای سکوت عجیبی که توی پارک پیچیده بود
آهو نسیم رو بغل کرد , چشاش سرخ شده بود
- باباش دوسش نداشت , خفش کرد , اونقدر گلوش فشار داد تا مرد , ببین ...
با دست گردن نسیم رو نشون داد دور گردن باریک نسیم یه خط متورم سیاه , یه چیزی شبیه رد دست به چشم می خوردحالم داشت بد می شد نمی تونستم چیزی رو درک کنم فقط نفس می کشیدم , به زحمت تونستم بگم :
- و تو ..؟
آهو لبخند زد ,
- من هفت سالمه , توی یه زیر زمین مردم , از گشنگی و تشنگی , زن بابام منو انداخ اون تو و درو روم بست , اونجا خیلی تاریک بود , شبا می ترسیدم , سه روز اونتو بودم ,یه شب چشامو بستم و از خدا خواستم منو ببره پیش خودش , خدا هم منو برد پیش خودش , منو بغل کرد و برد .
نمی تونستم باور کنم , همه چیز بیشتر شبیه یه فیلم وحشتناک بود تا واقعیت سه تا بچه معصوم , یعنی اینا .. اینا مرده بودن !
نسیم دیگه گریه نمی کرد , مانی دست آهو رو گرفته بود و می کشید : - بریم آهو جون ؟
- ما باید بریم .
به خودم اومدم ,
- کجا ؟
مانی با انگشت به یه گوشه آسمون اشاره کرد :
- اون جا
آهو خندید و گفت :
- ما خیلی کم میایم اینجا , اون بالا خیلی بهتره , خدا با ما بازی می کنه , تازه سواریمونم میده بچه ها خندیدن
- اگه ببینیش عاشقش می شی چشام خیس بود , خیلی خیس , اونقدر که تصویر اونا مدام مبهم و مبهم تر می شد
فقط تونستم از بین بغضی که توی گلوم گیر کرده بود بپرسم :
- خدا ..خدا چه شکلیه ؟
و باز هر سه تا خندیدند
آهو گفت این شکلی , دستاشو به دو طرفش باز کرد و شروع کرد به رقصیدن همونطور که می رقصید آواز می خوندنسیم و مانی هم همراه آهو شروع به رقصیدن کردند از پشت قطره های گرم اشکی که چشمامو پوشونده بود رقص آروم و رویاییشونو تماشا می کردم آوازی که آهو می خوند , ناخودآگاه منو به یاد خدا مینداخت خدایی که با بچه ها بازی می کنه صدای آواز مثل یه موسیقی توی گوشم تکرار می شد
بعد از چند لحظه دیگه هیچی نفهمیدم


چشمامو که باز کردم شب شده بود
دور و برمو نگاه کردم , پارک ساکت و تاریک بود و اثری از بچه ها نبود نمی دونستم چه مدت روی نیمکت خوابم برده بودو نمی تونستم چیزایی که دیده بودم باور کنم نگاهم بدون اراده به اون گوشه ای از آسمون که مانی نشون داده بود افتاد سه تا ستاره اون گوشه آسمون بود , نزدیک هم , و یکیشون پر نور تر از بقیه صدای آهو توی گوشم پیچید :
- تو از ما سه تا خیلی کوچولوتری , خیلی کوچولوتر

+نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم اردیبهشت 1387ساعت21:54توسط دنــیــا | |

يکي بود تو قصمون وفا نکرد
      رفت و پشت سرشم نگاه نکرد
                     يکي بود زندگيشو هوس سوزوند 
                              آبروش رفت و ديگه اينجا نموند
                                            يکي بود يکي نبود و يک پري
  

 


       يه بغل عاشقي هاي سرسري      
             کي بود اون که طاقت گريه نداشت           
                           عاشق هوس شد و تنهام گذاشت               
                                   کي بود کي بود اون تو بودي                       
                                                      
   کاشکي از اول نبودي

+نوشته شده در یکشنبه هشتم اردیبهشت 1387ساعت20:35توسط دنــیــا | |

 

تقدیم به کسی که تا همیشه دوسش دارم ولی هرگز این متن و نمی خونه :



                        بگو عشق، باز چه در کلاه شعبده ات داری؟این بار چه
                        آزمونی،چه تردستی برایم سوغات آوردی؟این بازی بازنده ای
                        ندارد،هرکس که دل بدهد،برنده است،وهرکس که دل نسپارد
                        تاهمیشه ناکام می ماند و این حکایت من است که به تو دل
                        دادم و این سرنوشت توست که به من دل سپاری!در عشق
                        ورزیدن،هیچ مقصدی نیست.در این مسیر،چاره،بیچارگی است وآنچه
                        تو را سزاوارتر است،دشوارتر است.عشق تو را  به هر موجودی
                        که می بینم نثارمی کنم.همین که تو در گوشه ای از این زمین
                        نفس میکشی به من نیرو میدهد.همین که یاد کسی که دوستش دارم
                        به لحظه های من معنا میدهد،برایم کافی است
.زمان رفیقم شد
                        ورازهای بسیارش را با من نجوا کرد.مرا چه شب ها که ماه
                        دیده است.روزگار به من آموخت که اگر قدرتمند باشی،عشقی را
                        که تو را قوی تر میکند جذب می کنی و اگر ضعیف بمانی،همواره
                        در حال فرو رفتنی و آنکه به سمت تو می آید،تو را ضعیف تر
                        خواهد کرد.
                        من در سایه عشق تو ،آفتاب شدم.حالا نمی خواهم در سایه
                        بمانم.کسی که با آفتاب همراه شدهمیشه به دنبال روشنایی
                        است.همسایه سایه شدن یعنی در حصار ماندن،تغییر
                        کردن،ایستادن و فرورفتن.آنچه پیش آید،نتیجه هوشمندی روح
                        ماست.هیچ تصوری از تو نخواهم داشت.جزآنکه از آمدنت
                        دلشادم.هیچ قولی به تو نمی دهم جز آنکه،راست بگویم و هیچ
                        نقشی را برای دلخوشی تو بازی نکنم.من دیگر نمی ترسم. زندگی
                        تنها مجال ما برای کسب آگاهی است.هرکس بیشتر بداند پیش تر
                        می رود.عشق از چشمه های حکمت و معرفت آب می نوشد.من
                        درجستجوی عشقی شور انگیزم.عشقی که مرا بالا ببرد و ترس
                        هایم را هر گاه که قد می کشند
                        از ریشه بکند.بگذاریم که احساس ،حرف خودش را بزند.طبیعت
                        راه خودش را برود و من وتو هر کدام خودمان باشیم.بی هیچ
                        واهمه ای از متفاوت بودن.باز هم شب گذشت و من عبورش را
                        ندیدم.در انتظار باش تا با ابرهای بهار بباری.
                        
                        روزگار،به من آموخت به هر چه دل می بندی باید همسنگش،توان
                        دل کندن را نیز داشته باشی.
                         
                        تقدیم به عاشقان حقیقی (S-R)

+نوشته شده در یکشنبه یکم اردیبهشت 1387ساعت5:40توسط دنــیــا | |